Έξι Κορυφαίοι Διατροφικοί Μύθοι για τα Αυτοάνοσα Νοσήματα

Επί 14 συνεχόμενα χρόνια ασχολούμαι με τη διατροφική αντιμετώπιση την Σκλήρυνσης κατά Πλάκας, με αφορμή το βιβλίο μου «Διατροφή & Σκλήρυνση κατά Πλάκας – M.S.» και έχω βρεθεί αντιμέτωπος με την άγνοια των ασθενών σχετικά με τη σημασία της διατροφικής διαχείρισης στην πάθηση τους. Το ίδιο ακριβώς έχω διαπιστώσει και με άλλους ασθενείς που πάσχουν από διάφορες άλλες αυτοάνοσες διαταραχές. Φυσικά η ενημέρωση μέσω διαδικτύου πολλές φορές δημιουργεί μία μεγάλη σύγχυση Ας καταρρίψουμε λοιπόν μερικές «ανακρίβειες» αντικαθιστώντας τις με την αλήθεια.

1. Οι αυτοάνοσες διαταραχές δεν μπορούν να αντιστραφούν μέσω της διατροφής.

Σίγουρα, υπάρχει μια γενετική συνιστώσα στα αυτοάνοσα νοσήματα. Αλλά, όπως μας πληροφορεί το νέα πεδία της επιγενετικής, η γενετική έκφραση μπορεί να τροποποιηθεί. Για να αναπτυχθεί μια αυτοάνοση διαταραχή, πρέπει να ενεργοποιηθεί μία ειδική ομάδα γονιδίων μέσω εκλυτικών παραγόντων από το περιβάλλον σας, τη διατροφή ή την προσωπική σας κατάσταση (στρες, έλλειψη ύπνου κλπ.). Για παράδειγμα, η «υπόθεση της υγιεινής» και η θεωρεία του «Γεωπαθητικού στρες» αποτελούν κυρίαρχες αντιλήψεις σχετικά με την περιβαλλοντική επίπτωση στην έξαρση των κρουσμάτων αυτοάνοσων παθήσεων. Το ίδιο ισχύει και για τους διατροφικούς παράγοντες. Μέσω της διατροφής, της κατάλληλης αντιμετώπισης γαστρεντερικών διαταραχών και της μείωσης του οξειδωτικού σας στρες, μπορείτε να μεταφέρετε την εντολή στα «προβληματικά» γονίδιά σας να απενεργοποιηθούν, προστατεύοντας έτσι το «πολιορκημένο» ανοσοποιητικό σας σύστημα.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο για έξι κορυφαίους διατροφικούς μύθους για τα αυτοάνοσα νοσήματα

Tags:   

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *